Australië 2006
10 juli - 17 augustus
Wie   |   Wat   |   Reisverslagen   |   Voorbereidingen   |   Gastenboek   |   Australië 2003   |   Home

Tom Price - Port Hedland
30-07-2006


Wouter, Nicolien en Maarten bij een dumptruck
Vandaag gereisd 410 km
Totaal gereisd 22701 km
Temperatuur 25
Weer stralend

drieëndertig dollar per kilometer
Martijn: We gaan naar de mijn. Ik wist het natuurlijk al lang, bijna overal zijn de aarde en stenen in Australië rood, dus het moet hier wel barsten van de ijzererts. Maar pas in de jaren zestig kwam een Amerikaanse ingenieur, Tom Price, met het zeg maar ingenieuze plan om Australië af te gaan graven, het in spoorwagens te doen, naar de kust te rijden en in schepen te kiepen. En dan verkopen die boel, aan Japan bijvoorbeeld. Daar maken ze er auto's van en die kun je dan vervolgens weer kopen. De export van ijzererts is nu al zo'n veertig jaar een belangrijke motor van de economie van Australië, misschien wel de belangrijkste. Het land heeft nog wel meer delfstoffen in huis, zoals goud (de goudkoorts heerste er in de 19e eeuw) en natuurlijk uranium, maar dat laatste zit vooral in de territoria die aan de Aboriginals zijn toebedeeld - op een moment dat men nog niet inzag dat uranium daar een rol van betekenis zou kunnen spelen. Maar daar gaat het nu niet over, want we stappen in een bus om de mijn van Tom Price te bekijken. De Hamersley Iron Mine. En omdat we in Australië het graag over superlatieven hebben, voelen we ons meteen thuis bij het commentaar van chauffeur Bob. Want Bob heeft het over heel veel biljoenen. En hij zet zijn bus vlak naast zo'n dumptruck, en het wiel reikt tot aan het dak. Bob's touringcarbedrijf heeft een speciale vergunning om op het gigantische mijnterrein (dagbouw!) rond te mogen rijden, en weet de bus steeds schielijk terug te trekken als er een dumptruck nadert. "Ze rijden twintig op één. Elke vijf maanden krijgen ze nieuwe banden, die kosten 35000 dollar. Ze hebben dan 70000 km gereden."

Wouter: Dus de kilometerprijs bedraagt dan, even snel uitgerekend qua diesel en banden, 33 dollar. Ter vergelijking: onze camper rijdt 14 op 100.

Martijn: En Bob gaat verder. De Pibarra Railroad Company is een van de grootste particuliere spoorwegmaatschappijen met normaalspoor ter wereld. Dagelijks rijden er vanuit Tom Price drie goederentreinen met 230 wagens (lengte 2,5 km) naar Karratha aan de kust. En het kost weinig energie, want het tracé is zorgvuldig aangelegd met steeds een lichte daling." We leren dat sinds een jaar China de beste ijzerklant is, dank zij de boomende economie daar. En daar profiteren ze in het welvarende stadje van. Bob zegt met enige ontroering in zijn stem dat koningin Elizabeth de grootste aandeelhouder is in de ijzermijn. "En Lizzy, ze is beslist geen Iron Lady"...

Na de excursie eten we een boterhammetje en besluiten we toch maar koers te zetten naar Port Hedland. Een flinke rit voor de middag, maar door een betrekkelijk saai gebied. Dus we stoppen een keer om te tanken, en rijden verder in een keer door.


Stukje van het mijngebied


Verwerkings- en ladingsgebied


Trein wordt geladen

Overzicht verslagen

Disclaimer