Australië 2006
10 juli - 17 augustus
Wie   |   Wat   |   Reisverslagen   |   Voorbereidingen   |   Gastenboek   |   Australië 2003   |   Home

Van Coral Bay naar Tom Price
28-07-2006


Sturt Desert Pea: het stoppen waard
Vandaag gereisd 604 km
Totaal gereisd 22001 km
Temperatuur 24
Weer zonnig

Daar zwemmen gigantische snappers
Marjam: Afscheid van Coral Bay. We verbazen ons erover dat er hier niet meer te doen valt (lees: dat er veel meer toerisme is). De capaciteit van de twee campings in Coral Bay is eigenlijk niet toereikend. Veel mensen kunnen geen plekje krijgen. Wij hadden in mei gereserveerd, en dat was heel verstandig. Ladingen senioren uit Perth komen hier overwinteren, en senioren uit de rest van Australië zijn hier gewoon op vakantie. Mocht iemand ooit deze kant opkomen: Coral Bay is een aanrader! Met eb loop je via het zandstrand zo naar het Ningaloo Reef! Wij hadden badschoentjes mee, maar die heb je niet nodig. Eerst 10 meter met water tot je knieën (en daar zwemmen al gigantische snappers, vissen van 40cm) en dan wordt het snel dieper en verschijnen de eerste bollen koraal met vissen in alle soorten, maten en kleuren. Een echt snorkelparadijs (eerst in je bril spugen, dan spoelen met zeewater, en dan beslaat-ie niet). Maar voor het echt spectaculaire werk moet je een boottochtje maken. Je kunt ook zwemmen met enorme roggen (manta rays), en zelfs af en toe met whale sharks (die eten plankton), maar daar hadden wij geen gelegenheid meer voor. Het reisschema roept (we have a plane to catch, in Darwin).

De reis van vandaag is lang, maar gelukkig gaat het allemaal lekker vlot. Het was een tip van Dutch Down Under, waar we de camper hebben geregeld, om deze trip in één dag te doen. Onderweg zijn geen grote attracties, en eigenlijk ook nauwelijks stadjes of dorpen (ééntje: Paraburdoo). We vertrekken voor 8.00 uur (jaaa, we krijgen routine, het gaat steeds sneller als we ons best doen) en rijden flink door. De eerste stop is bij een bedje Sturt Desert Pea's. Bijzondere rode bloemen. Martijn pest de kinderen nog even door te dreigen met een bloemenmuseum ("waarom stoppen we, wat is er dan zo bijzonder?"). De tweede stop is bij een het Nanutarra Roadhouse waar alles heeeeel duur is. Niet alleen de diesel (met een dreigbrief op de pomp dat bij het volgende roadhouse de diesel op is. En dat klopt, het is geen loos dreigement) maar ook de chipjes en de hamburgers. Gelukkig hebben we nog steeds een goed gevulde koelkast. Het landschap is schitterend, en eigenlijk heel afwisselend. De weg is goed, en leeg. Eens in het kwartier een tegenligger! Vlakbij Tom Price, waar een grote ijzermijn is, worden we de berm ingestuurd door een waarschuwingsauto die een paar honderd meter voor een oversized transport uitrijdt. Een truck met oplegger, en op die oplegger staat zo'n mijnmachine van zes meter breed (en heel lang en hoog). Now we're talking tegenligger.

De camping in Tom Price (een stadje dat stamt uit 1969 en genoemd is naar een mijningenieur die van grote betekenis is geweest) is de eerste waar we niet hebben gereserveerd. Dat was niet nodig, want groot genoeg. Gelukkig is er inderdaad voldoende plaats. Wij krijgen plekje 46. Met stroom, water en afvoer. We hebben weer flink kunnen inslaan in de plaatselijke Coles supermarkt (een favoriete keten, inmiddels) en eten weer - zoals bijna iedere avond - bbq. Wouter heeft staan dralen bij het kangoeroevlees, maar de andere vier wilden daar niets van weten. Een soort biefstuk kun je barbecueen, en de staart ligt bij het hondenvoer. Maar M&M&N&M krijgen echt de rillingen, dus: nee. Op de camping hoppen drie kangoeroes rond, waarvan eentje met jong in de buidel. Ze grazen onverstoorbaar, geven je vriendelijk aandacht en laten zich gedwee aaien. En dat jonkie, Joey wordt-ie genoemd, met z'n koppie uit de buidel, is superschattig. Die eet je toch niet op!

Op deze camping hebben zowel de ladies als de gents een sleutel nodig voor wc en douche. We doen royaal, en lenen een tweede sleutel tegen 10 dollar statiegeld. Ook hier weer wassen en drogen voor dollaren, en openbare gezamenlijke drooglijnen. Fijn voor de handdoeken na het douchen. Verder is er een zwembadje en een speeltuintje, maar geen winkeltje of take away. In Coral Bay hebben we drie avonden wedges gehaald (gekruide en gebakken stukken aardappel), dus nu moeten we afkicken. De kinderen hopen nog steeds op uitgebreide take aways, waar we tegen gunstige tarieven fish and chips en pizza's kunnen halen. Maar tot nu toe valt het een beetje tegen (hoewel - die wedges waren toch wel heel smakelijk, dus mogen we niet klagen). Vanavond bijtijds naar bed, want morgen moeten we vroeg op. Lestok Tours komt ons om 7.40 uur halen voor een dagje Karijini National Park.


Afwisselend landschap onderweg


Een brug is maar eenbaans op deze highway


Maarten heeft contact met kangoeroe en jong


Plekje 46 in Tom Price

Overzicht verslagen

Disclaimer