Australië 2006
10 juli - 17 augustus
Wie   |   Wat   |   Reisverslagen   |   Voorbereidingen   |   Gastenboek   |   Australië 2003   |   Home

Van Kalbarri naar Monkey Mia
22-07-2006


Toen de pelikanen er nog waren
Vandaag gereisd 403 km
Totaal gereisd 20744 km
Temperatuur 20
Weer stralend

Mislukt pelikanen voeren maar toch een geslaagde dag!
Nicolien: Vandaag reden we van Kalbarri naar Monkey Mia. Een vrij lange rit! Eerst reden we naar het stadje om te kijken naar het pelikanen voeren, er zijn erg veel meeuwen en de pelikanen hebben geen zin om die weg te jagen, dus blijven zij op de achtergrond. Er was een wat oudere vrouw die iets ging vertellen en de pelikanen moest voeren. Althans, dat was de bedoeling. Inplaats van de meeuwen weg te jagen en de pelikanen te lokken, ging ze de meeuwen de vis voeren die voor de pelikanen bedoeld was! Daarna ging ze vanalles vertellen en lette ze niet meer op de pelikanen. Toen de pelikanen zagen dat ze de vis wel konden vergeten, vlogen ze weg. En de vrouw maar doorvertellen... Toen ze zei dat ze het nog een keer ging proberen (huh? hoezo nog een keer? De mééuwen aten de vis wel hoor!!) toen kwam ze eindelijk tot de ontdekking dat de pelikanen weg waren en zei ze dat we de meeuwen dan maar gingen voeren. Beteuterd droop iedereen af, want meeuwen voeren is nou niet echt speciaal!

Na de pelikanen gingen we naar een internetcafé om de site te uploaden, we liepen vijf dagen achter!! Ook gingen we naar een supermarkt. Toen gingen we echt op weg!

De eerste stop onderweg was bij een National Park. Het was een prachtig uitzicht op een kloof. En we reden weer verder... En niet zomaar, mama reed!! Naast dat de moter af en toe afsloeg midden op de weg, dat de ruitenwissers ineens als een gek tekeergingen deed ze het heel aardig!

We aten een lekkere lunch onderweg en stopten nog een keer bij een roadhouse om te tanken.

Nu staan we op een prachtige camping met zwembad (k-k-koud!) en hot tub (zo'n rond bubbelbad zonder bubbels zegmaar). We zitten pal aan zee, dus wij zijn tevreden! zeker omdat we hier twee nachtjes blijven. Toen we aankwamen zijn Maarten en ik meteen via het strand naar het zwembadje gelopen en hebben we daar gezwommen. We worden wel keihard van deze vakantie, al dat ijskoude-onverwarmde-bibbermakende-ademafneembare water in die zwembadjes hier! Want ja, áls er een zwembad is, móéten we dr in! 's Avonds hebben we nog even naar de zonsondergang op het strand gekeken, die was erg mooi!

Nou iets over de inhoud van de camper.
Het is als we niet rijden een enorme zooi (sorry mam, maar de buitenwereld heeft heus wel door dat we niet altijd zo opgeruimd leven zoals het lijkt als er bezoek is) maar als we wel rijden is alles netjes opgeborgen in de kastjes en zijn de tafeltjes en het aanrecht leeg. Nouja, niet altijd, maar het vliegt er vanzelf wel af als we rijden. Het badkamertje gebruiken we alleen om naar de wc te gaan onderweg dus niet om te douchen. Achter is een soort zithoek met een tafel in het midden (we kunnen ons niet voorstellen dat het eigelijk de bedoeling is dat er zes mensen aan moeten kunnen zitten, maar goed) waar we zitten als we eten, helaas mogen we er niet zitten als we rijden want er zijn geen gordels, grrrrrrr! Het mooiste plekje in de camper! Er is een klein keukentje waar we koken, maar het vlees doen we natuurlijk op de daarvoor bestemde openbare-bbq's. Verder is er natuurlijk een bestuurdersstoel voorin en een stoel daarnaast (waar we altijd om vechten omdat je daar het mooiste uitzicht hebt), een vierpersoons zitje met een tafeltje waar we zitten als we rijden, en boven de "cockpit" een tweepersoons-bed waar Maarten en Wouter slapen. 's Avonds wordt de hele zooi omgebouwd. Het zitje achter wordt een tweepersoons-bed voor papa en mama en het zitje voor wordt een ruim eenpersoons-bed voor mij.

Marjam: Ooh gemeen! Toen Martijn voor het eerst reed, sloeg de motor ook vrij vaak af! En dat gedoe met die ruitenwissers (dan denk je de knipperlichten aan te zetten) had hij ook! En daar schrijven de kinderen niks over! Mok. Ik moest inderdaad weer even wennen aan een handgeschakelde auto, na zes jaar automaat. Daar komt bij dat deze auto erg beroerd schakelt. Hij is twee jaar oud (Kea laat zich erop voorstaan een jonge vloot te hebben) maar dat waren blijkbaar tropenjaren, want hij lijkt een stuk ouder.

Maarten: Nou gelukkig hebben we al dat gedoe met die ruitenwissers op VIDEO, Gnagna!


Uitzicht bij het national park


Tanken bij het roadhouse


Sunset op het strand


Leuk bord langs de weg

Overzicht verslagen

Disclaimer